หลังๆนี้จะว่าผมนั่งรถเมล์บ่อยก็ว่าได้ ก็มีช่วงเวลาที่เราต้องรอรถเมล์กันทุกคน ช้าบ้าง เร็วบ้าง แล้วแต่ภาวะการณ์ จราจรช่วงนั้น สิ่งที่ผมเก็บตกได้จากการรอรถเมล์ช้าบ้างเร็วบ้างนี่แหละฟังดูมันอาจจะธรรมดา แต่สำหรับผมมันคือจุดเริ่มต้นของแนวคิดเรื่องความสำเร็จได้ดีเลยทีเดียว ผมจะพยายามอธิบายออกมาให้ได้เป็นภาษาที่เข้าใจง่ายมากที่สุด ในขณะที่เรารอรถเมล์ นั่นหมายความว่าเรากำลังรออะไรบางสิ่งบางอย่างที่เราไม่รู้ว่าเมื่อไหร่มันจะมาถึงเปรียบกับชีวิตคนเราเมื่อเราตัดสินใจทำอะไรบางอย่างโดยไม่รู้ว่าความสำเร็จนั้นจะมาถึงเมื่อไหร่ต้องใช้เวลายาวนานสักเพียงไหน ถ้าเราท้อแท้ไประหว่างนั้นช่างน่าเสียดายยิ่งนักเพราะหากว่าความตั้งใจของเรามันอยู่ไม่ไกลเลยอีกนิดเดียวก็สำเร็จแล้ว เหมือนกับรถเมล์ที่ถ้าเราอดทนรอไม่ถึงห้านาทีมันก็จะโผล่มาให้เราเห็นแต่เรากลับไม่รอนั่งแทกซี่กลับดีกว่า นั่นหมายความว่าเวลาที่เราสูญสิ้นไปกับการรอคอยนั้นมันเป็นโมฆะทันที แม้ว่าสิ่งที่ได้จากการทำมันเป็นประสบการณ์ก็จริงแต่เราก็อยากได้ประสบการณ์ที่นำเรามาสู่ความสำเร็จไม่ใช่หรอ ความสำคัญคือเมื่อเราเลือกทางเดินแล้วก็จงยืนหยัด มุ่งมั่นต่อไปให้ถึงที่สุด แต่ถ้าตัดสินใจไม่ทำก็จงสละเสียตั้งแต่เริ่มแรกอย่าปล่อยเวลาให้สิ้นไประหว่างทางเพราะชีวิตจะเป็นหมันไม่เกิดผลใดๆเลย จงจำไว้ว่าอุปสรรคมากขึ้นแค่ไหน นั่นแหละความสำเร็จก็ใกล้จะถึงเรามากขึ้นเท่านั้น
ในทุกๆครั้งที่เราพยายามอยู่ ด้วยความมืดมน..มองไปทางไหนก็เหมือนจะตันไปหมดทุกด้าน แต่ขอให้เรายืนหยัดและเชื่อในสิ่งที่เราทำอย่าไขว้เขว มุ่งหน้าไปจนสุดกำลังที่มี ไม่นานแสงที่ปลายอุโมงค์ก็จะโผล่มาให้เห็น และนั่นคือรางวัลของบทพิสูจน์
“ความรู้สึกที่ได้ตอนที่ทำงานไปด้วยใจที่คิดว่าไม่ได้แล้ว ทำไม่ได้ แต่เราก็ยังนั่งทำอยู่ไม่หลับไม่นอนเพราะลึกๆเชื่อว่ามีความสำเร็จรอเราอยู่”
